Рацете на татко ми
Рацете на татко ми. Не знам како да ви ги доловам, да ви ги опишам. Се таложела маката на нив со години. Ги направила корави. Цврсти, груби. А лицето? Годините легнале врз тој истоштен лик, си почиваат во форма на бразди. Секоја сведок за непреспиените ноќи. Неговиот мал свет е сепак доволно тежок да го присили да оди подгрбавено под притисокот на немањето, но ох само да го видите...не постои човек кој оди поисправено и кој со поголемо достоинство ја носи својата мака.